Marrokaanse vrienden heb ik niet in mijn vriendenkring…..

Dat komt ervan, als je in Leusden woont -;). Wit dorp, witte wijk…. De Marokkaanse schoonmaker, nou goed, die ken ik dan; ik groet hem vriendelijk elke ochtend als hij het kantoor schoonmaakt.

Maar ineens ontmoette ik alweer een tijd geleden de Marokkaanse Sarina voor een project met Stichting Present. Ik ben niet in een witte wijk, maar een krachtwijk in Utrecht. Met een groep collega’s gaan we deuren en plinten verven van Sarina’s flat.

Sarina is begin 30 en heeft 5 kinderen tussen de 9 en 1. Ze is alleenstaande moeder sinds ze 3 maanden zwanger was van de jongste. Haar flat is spaarzaam ingericht, met een kampeertafel om aan te eten, geen eetkamerstoelen, geen foto’s aan de muur, geen bloemen en planten.

Het is nog erger geweest. Voordat haar man haar verliet, was de flat helemaal niet meer voorzien van meubilair vertelt ze me. Kleding leende ze van de buurvrouw en er kwam al jaren niemand meer bij haar thuis. ”Dat mocht niet van hem.”

De ellende begon en is nooit opgehouden vanaf het moment dat haar man z’n Nederlandse paspoort kreeg en een verblijfsvergunning. Daarvoor was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht.

Sarina is bijna blind en zo ook haar broer. Haar ouders zijn nicht en neef en daarover zegt ze: “ja daar krijg je dit soort gedoe van, ook niet handig van ze”, terwijl ze opgewekt macaroni maakt. Ze snijdt zelf alle groente, roert in de pan, hakt tussendoor nog even de uien. “Mijn moeder was enorm streng tegen me en daardoor heb ik alles zelf leren doen: wassen, schoonmaken, koken. Kijk maar aan de waslijn, daar hangt alleen bonte was, ik moest het niet in mijn hoofd halen om wit en bont door elkaar te halen.”

Dat ze als blinde vrouw in haar cultuur afgeschreven was, vertelt ze er niet bij. Ik hoor dat ze van jongs af aan een bijdehante dame was die goed kon leren, maar niet naar het VWO mocht omdat blinde vrouwen toch nergens goed voor zijn. Maar Sarina zou Sarina niet zijn als ze niet heeft geknokt en doorgezet en bewezen heeft dat ze wel degelijk haar diploma kon halen.

Nu lijkt ze terug bij af. Maar zo ziet zij het niet. Met een uitbundige dosis humor en relativeringsvermogen draagt ze de feiten en bouwt ze heel langzaam haar leven als alleenstaande moeder van 5 kinderen weer op. Een box voor de baby, verf op de plinten en dan gordijnen om de kapotte lamellen te vervangen. Dan behang op de muur en graszoden in haar tuin voor de schommelbank die ze nog niet heeft. Maar dat deert haar niet, ze is niet bang om te durven dromen.

Ik draag een klein steentje bij aan haar dromen en drink gezellig een kopje thee. En ben ontroerd door zoveel moed, dapperheid, hoop, geduld en doorzettingsvermogen. Petje af Sarina!

Jolanda

* de naam Sarina is een gefingeerde naam ivm de privacy van deze mevrouw.

2 comments

  1. Margreet

    Mooi verhaal. Het ontmoet de mij, en Ik ben niet eens bij dat printen schilderen geweest.

    • Hans

      Jolanda had al gereageerd, maar nu nog even officieel via de website. Be blessed, we bidden veel voor je!!! Liefs, Hans en Jolanda