De les van de krentenbollen

Ik was snel klaar met mijn oordeel over hem: aantrekkelijke jonge vent, petje op, van zijn charmes gebruik makend om mij een Utrechtse straatkrant te verkopen voor de ingang van de supermarkt. Hoezo Utrechtse straatkrant in Leusden? En hoezo stond hij hier, op de plek waar normaliter een dikkere vrouw van mijn leeftijd met slecht gebit de straatkrant verkoopt? Nam hij zomaar haar plaats in? Kwam hij de boel even overnemen? Was hij eigenlijk wel een dakloze of meer het type geslaagde vluchteling, die een beetje aan het bijbeunen was met z’n straatkrant. Hoe moeilijk had hij het eigenlijk?
Van hem zou ik geen krant kopen besloot ik. Maar helemaal onaardig zou ik niet zijn, dus kocht ik een pakje krentenbollen. Troostprijs voor hem, een compromis en gewetensusser voor mij, want zo’n slechte christen ben ik nou ook weer niet.
imagesDe aantrekkelijke straatverkoper met z’n charmes en z’n petje was alleen nergens meer te bekennen toen ik uit de supermarkt kwam. Dus gingen ze mee naar huis, de krentenbollen die ik zelf niet nodig had, rechtstreeks de vriezer in. En ik leerde de les van de krentenbollen, onderweg naar huis, ’s avond bij de warme open haard en de dagen erna: hoe dun mijn laagje christelijk vernis vaak is, hoe onbarmhartig ik mijn oordeel binnen een seconde klaar had, hoe netjes ik van buiten kan lijken en hoe weinig ik Gods doelen dan bereik in mijn leven.

En ik lees maar weer eens de tekst uit Galaten 5, die ik zo keurig heb gemarkeerd in m’n digibijbel: “Since this is the kind of life we have chosen, the life of the Spirit, let us make sure that we do not just hold it as an idea in our head or a sentiment in our hearts, but work out every detail in our lives. That means we will not compare each other as if one of us were better and another worse. We have far more interesting things to do with our lives.”

Comments are closed.